مضمون نمایش «آمده بودیم اینجا بمیریم» بر اساس چه موتیفهایی شکل گرفته است؟
داستان نمایش در باره خانواده خرمشهری است که بعد از امضای قعطنامه خاتمه جنگ، زودتر از موعود پاکسازی شهر به خرمشهر بازمیگردند. زیرا مادر خانواده برای بازگشت بی تابی میکند و یکی از پسرانش از فرماندهان آزاد سازی خرمشهر است، در حین بازگشت به تهران، هواپیما سقوط میکند و جسدی از او پیدا نمیشود .دختر و داماد خانواده هم در آن دوران حین خروج از شهر با نیروهای عراقی درگیر و مفقود میشوند.بعد از خاتمه جنگ در خرمشهر کلی حرف و حدیث و مسائل مختلف در باب بازگشت مردم به شهر به وجود آمده است.زمان نمایش ما بعد از خاتمه جنگ است و ساختار اجرایی نمایش غیر رئالیستی و شاعرانه است.مهم ترین نکته نمایش یک روایت زنانه از جنگ از طریق نگاه یک مادر خرمشهری به آسیبهای جنگ است و در کنار این روایت به واکاوی تاریخ یکصد ساله اخیر خرمشهر پرداختهام.
در نمایش با چه بازیگرانی همکاری داشتید؟
ندا گلرنگی،محسن پوشایی،پریناز لطف اللهی،نازنین نادرپور، مینا شجاعیان و پرهام روئین بازیگران نمایش هستند.
فضای برگزاری جشنواره مقاومت را چگونه دیدید؟
نکته مهم درباره برگزاری جشنواره ،منظم و با برنامه برگزارشدنش بود.در راس تاریخ مقرر اعلام شده در فراخوان جشنواره فیلم اجرای نمایش را از تمام گروهها دریافت شد و در راس موعد مقرر نام آثار راه یافته به جشنواره اعلام شد.از همه مهم تر برای داوران هم با برنامه ریزی درست توانستیم در تماشاخانه سرو اجرای نمایش را انجام بدهیم .جشنوارهای که راهگشا است و توانست نقشه راه برگزاری درست و ایمن را به برگزار کنندگان جشنواره تئاتر فجر و عروسکی نشان بدهد.حسن مهم این جشنواره بود که توانست دوباره نور امید را دل بچه های تئاتر با کار کردن روشن کند.بهرحال چون برگزاری جشنواره به صورت انتخاب آثار از روی فیلم بود با آزمون و خطاهایی مواجه بود.زیرا ممکن است فیلم اجرای یک نمایش نتواند تمام ارزش های کار را نشان بدهد.
سطحی کیفی آثار شرکت کننده در جشنواره را چگونه دیدید؟
در سالهای گذشته آثار ماندگاری از هنرمندانی نظیر حمید رضا آذرنگ ، مهرداد کوروش نیا و علیرضا نادری در حوزه جنگ دیده ایم. نظرم برای اثر گذاری بهتر جشنواره باید مسئولین جشنواره از سمت دهی به نوشتن و تولید آثاری یک سویه نگر به جنگ اجتناب کنند تا آثار ماندگار بیشتری در جشنواره حضور داشته باشد.در جشنواره امسال هم چند نمایش موفق دیدیم و کارهای متنوعی به لحاظ سوژه ، بحثهای زیباشناسانه،نوع نگاه و مضمون در جشنواره حضور داشت.نمایشهایی از دوستانی نظیر مرتضی شاه کرم، لیلی عاج، رضا بهرامی و علیرضا معروفی توانستند به جشنواره اعتبار و غنای بیشتری ببخشند و حاوی نگاه متفاوت خالقانشان به جنگ باشند.
آیا امسال جشنواره با استقبال خوب اهالی تئاتر مواجه شد؟
همینطور است.در حدود25 گروه فقط در بخش صحنهایی حضور داشتند که در این شرایط سخت فعلی واقعا آمار بسیار خوبی است و در ضمن بیش از 13 نمایش از شهرستانها بود که نشان می داد در شهرستانها هم به جشنواره توجه میشود و گروهها از حضور در جشنواره استقبال می کنند.به نظرم در این شرایطی که ماهها است سالنهای نمایشی به واسطه شیوع کرونا تعطیل هستند و اغلب اهالی تئاتر بیکار و ناراحت هستند جشنواره تئاتر مقاومت نشان داد که میشود در این شرایط سخت و ناامید کننده کار درست انجام داد و جشنواره با کیفیت و هدفمند برگزار کرد و باعث ایجاد روحیه در بین اهالی تئاتر شد.
شرایط گروه شما برای اجرای نمایش چگونه بود؟
همه اعضای گروه با یکدیگر همدل بودند. متاسفانه بعد از اتمام تمرینات و ارسال فیلم نمایش برای بازبینی جشنواره برخی از اعضا گروه به واسطه عدم رعایت پروتکلهای بهداشتی دچار بیماری کرونا شدند و متاسفانه از این مرحله به بعد نتواستند در کنار گروه باشند .در کنارش مراحل حضور نمایش در جشنواره مصادف شد با قرنطیه دو هفتهای تهران و تعطیلی اغلب مشاغل. بنابراین برای ساخت دکور و سایر وسائل مورد نیاز با مشکل مواجه بودیم.در هر صورت تمام بچههای گروه با تلاش بیشتر کمبودها را جبران کردند.
حرف پایانی؟
امیدوارم با توجه به بازسازی تماشاخانه سرو در سال آینده از اجرای عمومی نمایشهای شرکت کننده در جشنواره تئاتر مقاومت حمایت لازم انجام شود.بهر حال همه نمایشها ماحصل تمرینات چند ماهه گروهها است و حیف است که فقط برای حضور در جشنواره از آنها استفاده شود.
گفت وگو از احمد محمد اسماعیلی
تاریخ انتشار: چهارشنبه ۱۰ دی ۱۳۹۹ | شناسه مطلب: 140481